Bir sonbahar akşamı, İstanbul'un loş ve dar sokaklarında yürüyen insan kalabalığının arasında saklanmış bir sır fısıldanıyordu. Hava serindi, esen rüzgar Boğaz'ın tuzlu kokusunu şehre taşıyordu. Tecrübeli dedektif Kemal, yıllar boyunca birikmiş bilgelik ve dikkatini bu yeni vakaya odaklamıştı. Birkaç gündür şehrin dört bir yanını çınlatan bir kayıp vakası, çözülmeyi bekliyordu.
Kemal, metruk bir binanın önünde durdu. Elindeki eski mührü inceleyerek burada bir şeylerin gizlendiğinden emindi. Binanın içi karanlık ve sessizdi, fakat içe çekilmiş her nefes yeni bir ipucunun habercisi gibiydi. Ayak sesleri yavaş yavaş artıyordu, sanki binanın duvarları bile gizlediği sırrın açığa çıkmasını bekliyordu.
Her adım bir seçim; her seçim yeni bir kapı aralamak demekti. Kemal, bir an duraksadı ve karar vermenin karmaşıklığına bir kez daha şaşırdı. Solunda kırık bir pencere, sağında ise yıllardır kullanıldığı belli olmayan eski bir kapı vardı. Pencerenin kenarındaki örümcek ağlarını bir kenara itip içeri baktığında, tozlu bir masasın üstüne bırakılmış bir günlük gördü.
Dikkatlice pencereyi açarak içeri süzüldü. Günlüğü eline aldığında, titreyen mum ışığı altında, tarihleri solmuş sayfaların arasında kaybolmuş bir hikaye buldu. Her satır bir ipucu, her kelime bir kilit noktaydı. Günlük, kayıp olan kişinin, Figen Hanım'ın yaşadığı sıkıntıları fısıldıyordu. Onun yaşadığı zorluklarla dolu bir şimdi ve umut dolu bir geleceğin kırılgan hayalleri...
Tavan aralığındaki sesleri duyduğunda fark etti ki, yalnız değildi. Kalbi hızla atarken yavaş bir şekilde merdivenlerden yukarı tırmanmaya başladı. Tabi bu tırmanış hem fiziksel, hem de zihinsel bir mücadeleydi. Her bir basamak, çözülmesi gereken bir düğümü temsil ediyordu. Tavandaki tahtadan bir kapıyı açtığında, onunla yüzleşen manzara, bütün bu çabaların değdiğini kanıtlar nitelikteydi.
Figen Hanım oradaydı, canlı ve bütün bu kaosun içinde sakin. Anlaşılan o ki, kendi iradesiyle izini bırakmak istemişti. Kaderin görünmez kalemini eline alarak, kendine yeni bir yazgı çiziyordu. Ona neyin bu kararı verdirdiğini ve nasıl bir gelecekte kendini görmek istediğini anlamak, Kemal'in son göreviydi.
Kemal, derin bir nefes aldı ve kadının hikayesini dinlemeye başladı. Her kelimeyle birlikte gizemin sır dolu bulmacası yerini çözüme bırakıyordu. Durumlar hala karmaşık olsa da, artık hikayenin sonu yaklaşıyordu. Bir dedektifin aldığı her karar, yeni bir hikayenin başlangıcını müjdeler. Böylelikle, Kemal için Figen Hanım'ın hikayesi sonlanırken, başka bir maceranının kapıları da aralanmıştı.